بهترین پماد مسکن زانو درد؛ مقایسه ژل‌ها و پمادهای ضد درد زانو

مقدمه ای بر بهترین پماد مسکن زانودرد

بهترین پماد مسکن زانو درد برای همه افراد یکسان نیست. اگر درد ناشی از آرتروز یا التهاب مفصل باشد، ژل‌های ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند دیکلوفناک معمولا پشتوانه علمی قوی‌تری دارند؛ درحالی‌که برای کشیدگی عضلات یا پیچ‌خوردگی ممکن است دیکلوفناک، ایبوپروفن یا سایر NSAIDهای موضعی استفاده شوند. کپسایسین بیشتر برای درد مزمن کاربرد دارد و ترکیباتی مانند منتول و کامفور عمدتا تسکین کوتاه‌مدت ایجاد می‌کنند. راهنمای NICE استفاده از یک NSAID موضعی را برای افراد مبتلا به آرتروز زانو توصیه می‌کند و انجمن روماتولوژی آمریکا نیز این گروه دارویی را با قدرت بالا برای آرتروز زانو توصیه کرده است. بااین‌حال، انتخاب دارو باید با علت درد، سن، سابقه حساسیت، بیماری‌های زمینه‌ای و داروهای دیگری که فرد مصرف می‌کند هماهنگ باشد. در این مقاله از سایت نوبت دکتر انلاین قصد داریم پیرامون انواع پماد ها و بهترین پمادها مسکن زانو صحبت کرده و اطلاعاتی مفیدی در اختیار شما خوانندگان قرار دهیم.

بهترین پماد برای تسکین درد زانو در یک نگاه

پمادها و ژل‌های برای زانو درد از نظر مکانیسم حتی با قرص برای زانو درد در مقدار اثردهی تفاوت زیادی دارند. برخی واقعا التهاب زانو را کاهش می‌دهند، بعضی گیرنده‌ های درد را تحت تاثیر قرار می‌دهند و برخی فقط با ایجاد حس سردی یا گرمی، درد را برای مدتی کمتر احساس‌پذیر می‌کنند. به همین دلیل، دانستن نام ماده موثره از نام تجاری محصول مهم‌تر است.

توجه داشته باشید که غلظت و دستور مصرف محصولات مختلف یکسان نیست؛ همیشه برچسب همان فرآورده باید ملاک نحوه مصرف باشد.

برای مطالعه بیشتر: بهترین زانوبند آرتروز

بهترین پماد برای درد زانو کدام است؟

در درد زانو، هدف فقط ایجاد حس گرم یا سرد روی پوست نیست. دارویی مفیدتر است که بتواند التهاب و درد یا علت اصلی آسیب را کاهش دهد و در عین حال عوارض سیستمیک کمتری نسبت به داروهای خوراکی ایجاد کند. به همین دلیل، NSAIDهای موضعی و به‌ خصوص دیکلوفناک معمولا انتخاب اول دارویی موضعی محسوب می‌شوند. مطالعات و متاآنالیزها نشان داده‌اند NSAIDهای موضعی می‌توانند درد و عملکرد افراد مبتلا به زانو درد را در مقایسه با دارونما بهبود دهند. در میان آن‌ها، دیکلوفناک و پماد کتوپروفن بیشترین موارد استفاده را داشته‌اند.

معرفی پماد و ژل دیکلوفناک

دیکلوفناک یک داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی است که با مهار تولید پروستاگلاندین‌ها، درد و التهاب را کاهش می‌دهد. برای زانو، یکی از شناخته‌شده‌ترین و بررسی‌شده‌ترین داروهای موضعی پماد یا قرص دیکلوفناک است. کاربردهای آن بسته به محصول و شرکت تولید کننده می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• درد آرتروز زانو
• کشیدگی عضله
• پیچ‌ خوردگی زانو
• کوفتگی
• التهاب بعضی تاندون‌ها و بافت‌های نرم

نکته مهم این است که همه محصولات دیکلوفناک یک کاربرد مشخص و ثابت ندارند. برای مثال، دیکلوفناک ۱ درصد مخصوص آرتروز در آمریکا برای درد آرتروز زانو استفاده می‌شود، درحالی‌که بعضی ژل‌های ۲.۳۲ درصد در اروپا برای کشیدگی، پیچ‌خوردگی و ضربه‌های بافت نرم نیز مجوز دارند.

دیکلوفناک چند بار در روز استفاده می‌شود؟

این موضوع به غلظت بستگی دارد. برخی فرآورده‌های دیکلوفناک ۱ درصد برای زانو چهار بار در روز استفاده می‌شوند. در برچسب Voltaren Gel، برای هر زانو ۴ گرم در هر نوبت و چهار بار در روز ذکر شده است. در مقابل، بعضی فرآورده‌های دیکلوفناک ۲.۳۲ درصد برای مصرف دو بار در روز، معمولاً صبح و شب، طراحی شده‌اند. برای درد مزمن آرتروز، نباید انتظار داشت ژل پس از اولین استعمال اثر کامل خود را نشان دهد. برچسب دیکلوفناک ۱ درصد مخصوص آرتروز اشاره می‌کند ممکن است تا حدود ۷ روز طول بکشد تا اثر قابل‌توجه ایجاد شود. در آسیب‌های حاد با برخی فرمولاسیون‌های غلیظ‌تر، کاهش معنی‌دار درد طی چند روز اول مشاهده شده است. برای نمونه، در اطلاعات یک ژل دیکلوفناک ۲.۳۲ درصد کاهش بالینی درد هنگام حرکت تا روز سوم گزارش شده است.  بنابراین زمان شروع اثر به نوع درد و فرمولاسیون بستگی دارد.

عوارض مصرف پماد و ژل دیکلوفناک

شایع‌ترین عوارض موضعی پماد دیکلوفناک عبارت‌اند از:

• قرمزی
• خارش
• خشکی پوست
• سوزش
• بثورات پوستی
• حساسیت تماسی

اگرچه جذب سیستمیک دیکلوفناک موضعی از داروی خوراکی بسیار کمتر است، صفر نیست. استفاده روی سطح وسیع، مصرف طولانی یا ترکیب با NSAIDهای خوراکی می‌تواند احتمال عوارض سیستمیک را افزایش دهد. در اطلاعات دارویی Voltaren، میزان مواجهه سیستمیک با مصرف معمول موضعی بسیار کمتر از قرص گزارش شده، اما مصرف هم‌زمان با NSAIDهای خوراکی ممکن است عوارض این گروه را بیشتر کند.

ایبوپروفن برای زانو درد

ایبوپروفن موضعی نیز از خانواده NSAIDهاست و می‌تواند التهاب و درد ناشی از آسیب‌های خفیف عضلانی‌اسکلتی را کاهش دهد. شواهد مطالعاتی نشان داده‌اند ژل ایبوپروفن در دردهای حاد مانند کشیدگی و پیچ‌خوردگی از دارونما مؤثرتر است. برخلاف دیکلوفناک که شواهد بسیار قوی‌تری برای آرتروز زانو دارد، ایبوپروفن بیشتر در محصولات مربوط به دردهای عضلانی، ورزشی، کشیدگی و دردهای مفصلی غیرشدید دیده می‌شود. این پماد بسته به فرآورده ممکن است برای موارد زیر استفاده شود:

• پیچ‌خوردگی
• کشیدگی عضله
• آسیب ورزشی
• درد عضلانی
• درد روماتیسمی
• برخی دردهای مفصلی خفیف

ایبوپروفن چند بار استفاده می‌شود؟

در بسیاری از فرآورده‌های ۵ درصد، ژل تا سه بار در روز استفاده می‌شود و میان دو استعمال حداقل حدود چهار ساعت فاصله در نظر گرفته می‌شود. بعضی محصولات حداکثر چهار بار در شبانه‌روز را مجاز می‌دانند. این تفاوت دوباره نشان می‌دهد دستور مصرف باید از روی همان محصول خوانده شود.

عوارض ژل ایبوپروفن

عوارض احتمالی مصرف این پماد خارش، قرمزی، راش، کهیر، حساسیت پوستی و در افراد مستعد، تشدید آسم یا برونکواسپاسم هستند. همچنین عوارض کلیوی یا گوارشی شدید بسیار نادرتر از مصرف خوراکی هستند، ولی امکان آن‌ها کاملا صفر نیست.

دیکلوفناک و کتیل سالیسیلات از بهترین پمادهای مسکن زانودرد هستند.

ژل پیروکسیکام برای زانو درد

پیروکسیکام نیز از خانواده NSAIDهاست و به شکل ژل موضعی یا قرص پیروکسیکام عرضه می‌شود. این دارو برای دردها و التهاب‌های عضلانی‌اسکلتی مورد استفاده قرار گرفته، اما از نظر آرتروز زانو حجم شواهد آن کمتر از دیکلوفناک است. مرور Cochrane روی NSAIDهای موضعی در دردهای حاد نشان داده است برخی فرمولاسیون‌های پیروکسیکام نیز نسبت به دارونما میزان بیشتری از تسکین درد ایجاد کرده‌اند.  عوارض آن مشابه سایر NSAIDهای موضعی و شامل قرمزی، خارش، تحریک پوست، راش و سایر حساسیت ها است. دوز و تعداد دفعات مصرف پیروکسیکام بسته به شرکت تولید کننده متفاوت است و بهتر است از قبل از مصرف بروشور داخل جعبه را مطالعه کنید.

منتول و کامفور؛ پمادهای سرد و گرم‌کننده

بسیاری از پمادهایی که بیمار آن‌ها را “پماد مسکن زانو” می‌نامد حاوی منتول، کامفور یا ترکیبی از این مواد هستند. این ترکیبات برخلاف NSAIDها مستقیما درمان اصلی التهاب داخل مفصل محسوب نمی‌شوند؛ بیشتر با تحریک گیرنده‌های حسی پوست باعث ایجاد حس سردی، گرمی و تغییر ادراک درد می‌شوند. محصولات حاوی منتول و کامفور برای تسکین موقت دردهای خفیف عضلات و مفاصل، آرتروز، کشیدگی و پیچ‌خوردگی عرضه می‌شوند. بعد از فهمیدن علت زانو درد می توان از پمادهای زیر استفاد کرد:

اثر منتول و کامفور چقدر طول می‌کشد؟

برخلاف دیکلوفناک و کپسایسین، برای این محصولات معمولا یک “مدت اثر استاندارد علمی” قابل تعمیم به همه فرمولاسیون‌ها وجود ندارد. حس سرمایش یا گرمایش اغلب نسبتا سریع ایجاد می‌شود، اما اثر آن موقتی است و علت بیماری را درمان نمی‌کند.

عوارض پمادهای گرم‌کننده

عوارض این پمادها ممکن است شامل مواردی مانند سوزش، قرمزی، تحریک پوست و واکنش آلژیک باشند. همچنین دقت کنید که روی محل استفاده نباید پد گرم‌کننده قرار داد، بانداژ بسیار محکم بست یا محصول را روی زخم و پوست آسیب‌دیده مالید. این هشدار در برچسب فرآورده‌های حاوی منتول و کامفور نیز ذکر شده است.

متیل سالیسیلات برای زانو درد

متیل سالیسیلات یکی دیگر از ترکیبات رایج پمادهای ضد درد موضعی است که اغلب همراه منتول استفاده می‌شود. این ماده از خانواده سالیسیلات‌هاست و در محصولات OTC برای تسکین موقت دردهای عضلانی و مفصلی به کار می‌رود. کاربردهای رایج روی برچسب محصولات شامل؛ آرتروز، کشیدگی، پیچ‌خوردگی، کوفتگی، درد عضلات و مفاصل است.

نکات ایمنی متیل سالیسیلات

این محصولات نباید روی پوست زخمی استفاده شوند، همراه پد گرم‌کننده مصرف شوند، زیر بانداژ محکم قرار گیرند و بیش از مقدار توصیه‌شده استفاده شوند. خصوصا اگر فرد داروی ضدانعقاد مصرف می‌کند یا به آسپرین و سالیسیلات‌ها حساسیت دارد، بهتر است پیش از مصرف مداوم با پزشک یا داروساز مشورت کند.

پماد لیدوکائین

لیدوکائین یک بی‌حس‌کننده موضعی است که هم به صورت پماد و هم به صورت آمپول لیدوکائین در بازار وجود دارد. برخلاف دیکلوفناک، این محصول التهاب آرتروز را مستقیما هدف نمی‌گیرد و بیشتر انتقال پیام درد در اعصاب سطحی را کاهش می‌دهد. بنابراین در دردهایی که حس سوزش، درد سطحی یا مؤلفه عصبی دارند، ممکن است گاهی مطرح شود. اما برای آرتروز زانو نباید آن را هم‌رده NSAIDهای موضعی دانست. راهنمای ACR اعلام کرده داده‌های موجود برای ارائه توصیه مشخص درباره لیدوکائین موضعی در آرتروز کافی نیستند.

چند مطالعه کوچک قدیمی روی پچ لیدوکائین ۵ درصد کاهش درد بیماران مبتلا به آرتروز زانو را گزارش کرده‌اند، اما کیفیت و حجم این شواهد برای تبدیل آن به درمان استاندارد خط اول کافی نیست. بنابراین لیدوکائین بیشتر یک گزینه انتخابی در شرایط خاص است.

کدام پماد مسکن زانو درد سریع‌تر اثر می‌کند؟

سرعت شروع اثر با قدرت درمانی یکسان نیست. محصولی که در چند دقیقه حس گرمی ایجاد می‌کند الزاما برای آرتروز بهتر از دارویی نیست که برای اثر کامل به چند روز زمان نیاز دارد. به‌طور کلی می‌توان انتظار داشت:

بنابراین اگر هدف تسکین فوری کوتاه‌ مدت باشد، منتول و ترکیبات مشابه ممکن است سریع‌تر حس شوند؛ اما اگر هدف درمان درد التهاب آرتروز باشد، NSAIDهای موضعی انتخاب علمی‌تری هستند.

بهترین پماد مسکن زانو درد چگونه انتخاب می‌شود؟

علت درد باید تعیین کند چه محصولی منطقی‌تر است. پمادی که برای درد آرتروز مناسب است، الزاما برای پارگی مینیسک یا درد ناشی از عفونت کاربرد ندارد.

1. آرتروز و ساییدگی زانو: برای این نوع زانو درد ها بیشترین انتخاب NSAID موضعی، به‌ ویژه دیکلوفناک است. اگر قابل‌استفاده نباشد یا اثر کافی نداشته باشد، در برخی بیماران کپسایسین می‌تواند مطرح شود.
2. پیچ خوردگی و کشیدگی می توان از دیکلوفناک، ایبوپروفن، کتوپروفن و برخی سایر NSAIDهای موضعی برای درد کوتاه‌مدت استفاده کرد.
3. مرور Cochrane نشان داده بعضی فرمولاسیون‌های دیکلوفناک، ایبوپروفن و کتوپروفن در آسیب‌های حاد عضلانی‌اسکلتی از دارونما مؤثرتر بوده‌اند.
4. درد عضلانی اطراف زانو: NSAID موضعی یا ترکیبات منتول و کامفور ممکن است علائم را کاهش دهند. اگر درد پس از ورزش ایجاد شده و همراه با پارگی، ناپایداری یا تورم شدید نیست، درمان موضعی می‌تواند نقش حمایتی داشته باشد.
5. درد مینیسک: پماد ممکن است درد را کمتر کند، اما مینیسک پاره‌شده را ترمیم نمی‌کند. اگر درد همراه با قفل شدن، خالی کردن، تورم مکرر یا محدودیت صاف کردن زانو باشد، مستقیما باید توسط پزشک خود محل آسیب بررسی شود.
6. درد ناشی از تاندون یا بورس: در بعضی التهاب‌های سطحی، NSAIDهای موضعی ممکن است مفید باشند، به‌خصوص اگر محل درد نسبتا نزدیک سطح پوست باشد.
7. درد عصبی: اگر درد بیشتر به صورت سوزش، برق گرفتگی، گزگزکردن و حساسیت شدید پوست توصیف شود، پماد ضدالتهاب ممکن است چندان مؤثر نباشد و درمان باید براساس علت عصبی انتخاب شود. در برخی شرایط لیدوکائین یا کپسایسین می‌تواند کمی درد را تسکین دهد.

برای مطالعه بیشتر: درد بالای زانو نشانه چیست؟

عوارض بهترین پماد مسکن زانو درد

موضعی بودن دارو به معنای بی‌عارضه بودن آن نیست. تفاوت اصلی این است که در بسیاری از این داروها، میزان جذب سیستمیک کمتر از قرص است و بنابراین برخی عوارض گوارشی و عمومی کمتر دیده می‌شوند. شایع‌ترین مشکلات موضعی عبارت‌اند از:

• قرمزی
• خشکی
• خارش
• سوزش
• بثورات
• حساسیت تماسی

در مطالعات NSAIDهای موضعی، واکنش‌های سیستمیک نسبتاً کم بوده‌اند و بیشتر عوارض به پوست محدود شده‌اند. با این‌حال، در صورت مصرف وسیع یا طولانی NSAID موضعی، احتمال عوارض عمومی کاملاً حذف نمی‌شود.

چه کسانی باید در مصرف پمادهای ضدالتهاب احتیاط کنند؟

پیش از استفاده مکرر از دیکلوفناک، ایبوپروفن، کتوپروفن یا سایر NSAIDهای موضعی، بعضی بیماران باید احتیاط بیشتری داشته باشند. این موضوع به‌ خصوص برای افراد دارای موارد زیر اهمیت دارد:

• سابقه حساسیت به آسپرین یا NSAIDها
• آسمی که با آسپرین یا ایبوپروفن تشدید شده است
• سابقه زخم معده فعال
• بیماری شدید کلیه
• بیماری قلبی یا کبدی قابل‌توجه
• مصرف داروهای ضدانعقاد
• مصرف هم‌زمان NSAID خوراکی
• بارداری به خصوص در سه ماهه سوم

(برخی اطلاعات دارویی دیکلوفناک تأکید می‌کنند که در سه‌ماهه سوم بارداری مصرف آن ممنوع است و در سه‌ماهه اول و دوم نیز فقط در صورت ضرورت و برای کوتاه‌ترین مدت ممکن استفاده شود.)

روش صحیح استفاده از ژل یا پماد مسکن زانو درد

مقدار زیادتر لزوما اثر بیشتر ایجاد نمی‌کند. استفاده صحیح هم اثربخشی را بهتر می‌کند و هم احتمال عوارض را کاهش می‌دهد. اصول کلی عبارت‌اند از:

1. دارو را روی پوست تمیز و سالم استفاده کنید.
2. روی زخم، عفونت، اگزما یا پوست ترک‌خورده نمالید.
3. مقدار درج‌شده روی بروشور را رعایت کنید.
4. بعد از استعمال دست‌ها را بشویید، مگر اینکه خود دست محل درمان باشد.
5. اجازه دهید ژل خشک شود.
6. روی محل مصرف پد گرم‌کننده نگذارید.
7. بانداژ بسیار محکم روی دارو نبندید.
8. از تماس دارو با چشم و مخاط جلوگیری کنید.
9. چند پماد مختلف را بدون دلیل روی یک ناحیه روی هم استفاده نکنید.
10. اگر قرمزی شدید یا تاول ایجاد شد، مصرف را متوقف کنید.

برای دیکلوفناک نیز مصرف هم‌زمان سایر محصولات موضعی روی همان ناحیه توصیه نشده است، زیرا ممکن است جذب یا تحمل پوستی را تغییر دهد.

چه مدت می‌توان از پماد مسکن زانو استفاده کرد؟

مدت مصرف به علت درد و محصول بستگی دارد. برای مثال:

• برخی ژل‌های دیکلوفناک مخصوص آسیب حاد برای دوره کوتاه و حدود یک تا دو هفته طراحی شده‌اند.
• دیکلوفناک آرتروز ممکن است برای دوره طولانی‌تر تحت نظر پزشک استفاده شود.
• برخی فرآورده‌های OTC دیکلوفناک توصیه می‌کنند بدون نظر پزشک بیش از ۲۱ روز ادامه داده نشود.
• ایبوپروفن موضعی معمولاً اگر بعد از حدود دو هفته مشکل ادامه داشته باشد، نیازمند بررسی است.
• کپسایسین برای ارزیابی واقعی اثر به چند هفته زمان نیاز دارد.

برای کاهش زانو درد، در کنار استفاده از پمادهای مسکن و با توصیه پزشک، استفاده از زانوبند طبی نیز می‌تواند در برخی افراد به حمایت بهتر از مفصل، افزایش احساس ثبات و کاهش فشار هنگام فعالیت‌های روزمره کمک کند. اگر پزشک استفاده از زانوبند را برای شرایط شما مناسب بداند، می‌توانید گزینه‌هایی مانند خرید زانوبند زاپیامکس را نیز بررسی کنید. البته زانوبند جای درمان علت اصلی زانو درد را نمی‌گیرد و بهتر است در کنار سایر روش‌های درمانی و توان‌ بخشی استفاده شود.

چه زمانی پماد مسکن زانو درد برای درد کافی نیست؟

پماد زمانی مفید است که مشکل اصلی درد قابل‌کنترل و بدون علامت هشدار باشد. بعضی علائم نشان می‌دهند مشکل فراتر از یک درد ساده است و پوشاندن آن با مسکن می‌تواند ارزیابی را به تأخیر بیندازد. اگر موارد زیر وجود دارند، علت درد باید بررسی شود:

• زانو بعد از ضربه شدید متورم شده است.
• نمی‌توانید وزن بدن را تحمل کنید.
• زانو قفل می‌شود.
• زانو مرتب خالی می‌کند.
• تب و قرمزی شدید وجود دارد.
• مفصل داغ و بسیار متورم است.
• ساق پا نیز متورم شده است.
• درد شبانه شدید و مداوم وجود دارد.
• درد پس از چند هفته ادامه دارد.
• دامنه حرکت زانو در حال کاهش است.
• پماد و اقدامات ساده هیچ تغییری در درد ایجاد نکرده‌اند.

در این شرایط افزایش مقدار پماد معمولا راه‌حل مناسبی نیست و باید علت اصلی زانودرد درمان شود.

جمع‌بندی درباره بهترین پماد مسکن زانو درد

پمادها و ژل‌های مسکن زانو چند گروه اصلی دارند و عملکرد آن‌ها یکسان نیست. دیکلوفناک، ایبوپروفن، کتوپروفن و پیروکسیکام از داروهای ضدالتهاب موضعی هستند و علاوه بر کاهش درد می‌توانند التهاب بافت را نیز کاهش دهند. در میان آن‌ها، دیکلوفناک بیشترین پشتوانه برای آرتروز زانو را دارد. کپسایسین بیشتر برای دردهای مزمن کاربرد دارد و برای اثر کامل به چند هفته زمان نیاز دارد. منتول، کامفور و متیل‌سالیسیلات بیشتر تسکین موقت ایجاد می‌کنند. لیدوکائین نیز ممکن است در بعضی دردهای سطحی یا عصبی مفید باشد، اما شواهد کافی برای توصیه روتین آن در آرتروز زانو وجود ندارد.

موضعی بودن دارو خطر عوارض را کاهش می‌دهد اما آن را صفر نمی‌کند. حساسیت پوستی، آسم ناشی از NSAID، بیماری کلیوی، مصرف داروهای ضدانعقاد، بارداری و مصرف هم‌زمان NSAID خوراکی از مواردی هستند که باید هنگام انتخاب محصول در نظر گرفته شوند. در نهایت پماد می‌تواند درد را کنترل کند، اما علت‌هایی مانند پارگی مینیسک، آسیب رباط، شکستگی، عفونت یا لخته خون را درمان نمی‌کند.

سؤالات متداول برای بهترین پماد مسکن زانو درد

1.بهترین پماد برای تسکین درد زانو چیست؟

برای آرتروز زانو، NSAIDهای موضعی به‌ویژه دیکلوفناک بیشترین پشتوانه علمی را دارند. در آسیب‌های عضلانی و پیچ‌خوردگی، ایبوپروفن و برخی NSAIDهای موضعی دیگر نیز ممکن است مناسب باشند.

2.قوی‌ترین ژل برای آرتروز زانو چیست؟

از نظر شواهد بالینی، دیکلوفناک یکی از قوی‌ترین و بررسی‌شده‌ترین گزینه‌های موضعی برای درد آرتروز زانو است. انتخاب غلظت و تعداد دفعات مصرف به فرآورده بستگی دارد.

3.دیکلوفناک چند روز طول می‌کشد اثر کند؟

برای آرتروز ممکن است چند روز زمان لازم باشد و بعضی محصولات ذکر می‌کنند اثر محسوس ممکن است تا حدود یک هفته طول بکشد. اثر کامل پس از یک بار مصرف انتظار نمی‌رود.

4.آیا پماد پیروکسیکام برای زانو خوب است؟

پیروکسیکام موضعی می‌تواند برای برخی دردهای التهابی عضلانی‌اسکلتی مفید باشد، اما برای آرتروز زانو حجم شواهد دیکلوفناک بیشتر است.

5.پماد کپسایسین برای آرتروز مناسب است؟

در برخی بیماران بله. اثر آن سریع نیست؛ ممکن است تسکین طی حدود دو هفته آغاز شود و اثر کامل تا حدود یک ماه زمان ببرد.

6.آیا ژل دیکلوفناک برای مینیسک خوب است؟

ممکن است درد و التهاب اطراف زانو را کاهش دهد، اما پارگی مینیسک را ترمیم نمی‌کند. قفل‌شدن یا خالی‌کردن زانو نیازمند بررسی جداگانه است.