درمان زانو

رباط خلفی زانو (PCL)؛ معرفی 5 راه درمان و علت های آسیب به رباط

آنوتومی رباط خلفی زانو

رباط خلفی زانو یکی از رباط‌های مهم در آناتومی مفصل زانو است که نقش مهمی در کنترل حرکت پا به عقب (فلکسیون) دارد. این رباط به نام “رباط صلیبی خلفی” یا “PCL” (Posterior Cruciate Ligament) نیز شناخته می‌شود. وظیفه اصلی این رباط در مفصل زانو به عنوان یکی از دو رباط مهم زانو (رباط آنتریور کریویات، یا ACL و رباط خلفی زانو، یا PCL) این است که حرکت استوانه‌ای و پایداری در مفصل زانو را تنظیم کند.

رباط خلفی زانو از پشت مفصل زانو شروع می‌شود و به سمت جلو و بالا به سمت طرف داخلی ران متصل می‌شود. این رباط در طی فعالیت‌های روزمره و ورزشی مانند دویدن، پرش، و خطوط کردن وزن بدن به عمل می‌آید.

وظیفه اصلی PCL در کنترل حرکت پا به عقب (فلکسیون) است. این رباط از جلوی پا به عقب جلوگیری می‌کند و به عنوان یک محافظ برای مفصل زانو عمل می‌کند تا از انحراف زیاد و آسیب به این مفصل جلوگیری کند.

آسیب به رباط خلفی زانو می‌تواند منجر به مشکلات و محدودیت در حرکت پا و پایداری مفصل زانو شود. اگر فرد ترددی به ویژه در ورزش‌هایی که نیاز به تغییر سرعت و جهت دارند (مانند فوتبال و بسکتبال) دارد، احتمال آسیب به رباط خلفی زانو بیشتر می‌شود و نیاز به توجه به وضعیت و توانمندی این رباط دارد. در این مطلب از نوبت دکتر آنلاین به بررسی دقیق تر درمان های رباط خلفی زانو می پردازیم.

علت آسیب به رباط صلیبی قدامی و خلفی یعنی ACL و PCL چیست؟

آسیب به رباط قدامی و خلفی زانو (ACL و PCL) معمولاً به دلیل تروماهای ورزشی یا آسیب‌های غیر ورزشی ایجاد می‌شود. این آسیب‌ها ممکن است به علت عوامل زیر رخ دهند:

  1.  گردش غلیظ: وقوع گردش غلیظ در مفصل زانو می‌تواند به آسیب رباط‌ها منجر شود. مثلاً در ورزش‌هایی مانند فوتبال، بسکتبال، و اسکی، شوترهایی که با تغییر سرعت و جهت انجام می‌شوند، خطر بیشتری برای آسیب رباط‌ها وجود دارد.
  2. اصطکاک و حادثه‌های ورزشی: آسیب به رباط‌ها ممکن است به علت اصطکاک یا ضربه مستقیم به مفصل زانو ایجاد شود. این اصطکاک‌ها معمولاً در ورزش‌هایی مانند هاکی یا فوتبال آمریکایی رخ می‌دهند.
  3. تصادفات غیر ورزشی: آسیب به رباط‌های زانو همچنین ممکن است به علت تصادفات غیر ورزشی رخ دهد، مانند یک حادثه رانندگی یا سقوط.
  4. تغییرات سنی: با پیر شدن، رباط‌های زانو ممکن است ضعیف‌تر شوند و در معرض آسیب‌پذیری بیشتری باشند.
  5. عوامل زیادی دیگر می‌توانند نقش داشته باشند، از جمله استفاده نادرست از تجهیزات محافظ مفصل زانو، عوامل ژنتیکی، و شرایطی مانند ضعف عضلات حاشیه‌ای و عدم تعادل عضلانی.

دریافت مشاوره پزشکی رایگان

نام و نام خانوادگی(Required)
دچار کدامیک از درد های زیر هستید؟(Required)

درد رباط خلفی زانو یک آقا

علائم پارگی رباط خلفی زانو؛ چهار نشانه‌ای که خبر از پارگی رباط زانو دارد

پارگی رباط خلفی زانو (PCL) می‌تواند با علائم مختلفی همراه باشد، اما چند نشانه اصلی و شایع آن عبارتند از:

  1. درد در مفصل زانو: درد معمولاً یکی از نشانه‌های اصلی پارگی PCL است. این درد می‌تواند ملایم تا شدید باشد و به ویژه در زمان اعمال فشار یا حرکت‌هایی که مفصل زانو را تحریک می‌کند (مانند خم شدن زانو) افزایش یابد.
  2. تورم مفصل زانو: پارگی PCL می‌تواند منجر به تورم مفصل زانو شود. تورم معمولاً در محدوده مفصل زانو و حتی پیرامون آن قابل مشاهده است.
  3. پایداری کمتر مفصل زانو: پارگی PCL می‌تواند منجر به افت کیفیت پایداری مفصل زانو شود. شخص ممکن است حس کند که مفصل زانو آسان‌تر از حد معمول منحرف می‌شود و قابلیت کنترل حرکت‌های پا به عقب کمتر می‌شود.
  4. صدای خرابی: در برخی موارد، پارگی PCL ممکن است با ایجاد صداهای خرابی در مفصل زانو همراه باشد. این صداها معمولاً ناشی از اصطکاک قطعه‌های مفصل زانو با یکدیگر هستند.

درمان‌های غیر تهاجمی و جراحی برای مدیریت آسیب رباط خلفی زانو

درمان‌های غیرتهاجمی برای مدیریت آسیب رباط خلفی زانو (PCL) معمولاً برای مواردی که پارگی PCL نسبتاً ملایم و بدون عوارض جدی ایجاد کرده است، مورد استفاده قرار می‌گیرند. درمان‌های غیر تهاجمی شامل موارد زیر می‌شوند:

  1. فیزیوتراپی: فیزیوتراپی یکی از ابزارهای اصلی در مدیریت آسیب PCL است. تمرینات فیزیوتراپی به تقویت عضلات پیرامونی زانو و بهبود پایداری مفصل زانو کمک می‌کنند. همچنین تمرینات انعطاف‌پذیری و تقویت عضلات اطراف مفصل زانو هم می‌توانند به کاهش درد و بهبود عملکرد کمک کنند.
  2. محدود کننده‌های مفصلی: استفاده از محدود کننده‌های مفصلی (مثل بریس) در مواردی که پارگی PCL بهبود نیافته و درد و ناتوانی ادامه دارد، می‌تواند مفید باشد. این دستگاه‌ها کمک به تثبیت مفصل زانو و کاهش فشار بر روی رباط PCL دارند.
  3. مدیریت درد: در مواردی که درد ناشی از پارگی PCL وجود دارد، می‌توان از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) یا داروهای دیگر مدیریت درد استفاده کرد. این داروها می‌توانند به کاهش درد و التهاب کمک کنند.
  4. تغییرات در فعالیت‌های روزمره: ممکن است نیاز باشد تغییراتی در فعالیت‌های روزمره و ورزش‌ها اعمال کنید تا به مفصل زانو استراحت بدهید و فشار روی آن را کاهش دهید.
  5. کار با متخصص تغذیه: تغذیه مناسب می‌تواند به بهبود پزشکی عمومی و روند بهبود کمک کند. متخصص تغذیه می‌تواند برنامه غذایی مناسبی برای کاهش وزن (اگر لازم باشد) و تقویت عضلات پیشنهاد دهد.

عدم حرکت زانوی مبتلا به رباط خلفی زانو روشی برای مدیریت درد زانو

عدم حرکت زانوی مبتلا به پارگی رباط خلفی زانو (PCL) ممکن است به علت درد و ناتوانی در حرکت زانو رخ دهد. در مدیریت درد زانو در این شرایط، می‌توانید از روش‌ها و تدابیر زیر استفاده کنید:

  1. داروها: پزشک ممکن است داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن تجویز کند. این داروها می‌توانند در کاهش درد و التهاب مفصل زانو کمک کنند.
  2. فیزیوتراپی: فیزیوتراپی تحت نظر یک تراپیست تنظیم شده می‌تواند به بهبود عملکرد زانو و کاهش درد کمک کند. تمرینات تقویت عضلات پیرامونی و تمرینات انعطاف‌پذیری می‌توانند بهبود حالت زانو را تسریع کنند.
  3. استفاده از کرسی چرخدار: اگر عدم حرکت زانو تا حدی شدید باشد، استفاده از کرسی چرخدار ممکن است در انجام فعالیت‌های روزمره کمک کند و فشار روی زانو را کاهش دهد.
  4. استفاده از امبولاتوری (پشتیبان‌های کمکی): استفاده از امبولاتوری یا دستگاه‌های پشتیبانی کمکی می‌تواند در حرکت‌های طولی یا عمودی کمک کند و پیشرفت در توانایی حرکت زانو را تسهیل کند.
  5. کنترل وزن: در صورتی که اضافه وزن دارید، کاهش وزن می‌تواند فشار بر زانوها را کاهش دهد و به تسهیل حرکت‌های زانو کمک کند.
  6. ماساژ و تکنیک‌های آرام‌بخشی: ماساژ و تکنیک‌های آرام‌بخشی می‌توانند به کاهش درد و تسکین از مزمنی زانو کمک کنند.

درمان کشیدگی رباط خلفی زانو

فیزیوتراپی نقطه عطفی در درمان پارگی رباط خلفی زانو

فیزیوتراپی نقطه عطفی و مهمی در درمان پارگی رباط خلفی زانو (PCL) است. این نوع فیزیوتراپی به توانایی بیمار در بازگشت به فعالیت‌های روزمره و ورزشی پس از آسیب PCL کمک می‌کند. درمان فیزیوتراپی به طور معمول شامل موارد زیر می‌شود:

  1. تقویت عضلات پیرامونی زانو: تقویت عضلات مثل ران، ران‌های داخلی و خارجی، و عضلات مجاور مفصل زانو می‌تواند به پایداری مفصل کمک کند. این تقویت عضلات باعث کاهش فشار بر روی رباط خلفی زانو و افزایش پایداری زانو می‌شود.
  2. تمرینات انعطاف‌پذیری: تمرینات انعطاف‌پذیری به افزایش دامنه حرکت زانو کمک می‌کنند و در پیشگیری از تنگی عضلات و بافت‌های اطراف مفصل زانو موثر هستند.
  3. تمرینات تعادل و کنترل حرکتی: این تمرینات به بهبود تعادل و کنترل حرکتی در زانو کمک می‌کنند. آنها به شما کمک می‌کنند تا بازگشت به فعالیت‌های روزمره و ورزشی با پایداری بیشتری انجام دهید.
  4. تمرینات تقویت عضلات کمر: تقویت عضلات کمر و تنه می‌تواند به پایداری و حمایت از مفصل زانو کمک کند.
  5. آموزش تکنیک‌های حرکتی صحیح: فیزیوتراپیست ممکن است به شما تکنیک‌های حرکتی صحیح برای جلوگیری از تنش بیش از حد رباط PCL و آسیب به مفصل زانو آموزش دهد.
  6. تمرینات تحت نظر: تمرینات تحت نظر فیزیوتراپیست در نظر گرفتن وضعیت شما و پیشرفت تدریجی بهبود می‌دهند.

تمرینات فیزیوتراپی باید تحت نظر و راهنمایی فیزیوتراپیست انجام شوند تا از آسیب‌دهی بیش از حد جلوگیری شود و بهبود بهینه را داشته باشند. برنامه فیزیوتراپی شما باید به میزان آسیب، نیازهای شخصی شما و اهداف درمانی شما تنظیم شود.

جراحی آخرین مرحله درمان رباط خلفی زانو

جراحی معمولاً آخرین مرحله در درمان پارگی رباط خلفی زانو (PCL) است و در مواردی که آسیب PCL شدید و تاثیراتی مثل عدم پایداری مفصل زانو ایجاد کرده باشد یا درمان‌های غیرجراحی نتایج مطلوبی نداشته باشند، معمولاً مورد نظر قرار می‌گیرد. جراحی PCL به عنوان آخرین راه‌حل معمولاً در موارد زیر در نظر گرفته می‌شود:

  1. پارگی شدید PCL: اگر PCL شما به شدت پارگی یافته باشد و تقویت عضلات و فیزیوتراپی به تنهایی نتایج مطلوبی نداشته باشند، جراحی می‌تواند مورد نیاز باشد.
  2. عدم پایداری زانو: اگر آسیب PCL به عدم پایداری مفصل زانو از نظر کنترل حرکتی و پایداری منجر شود و باعث مشکلاتی مانند ناتوانی در ورزش یا فعالیت‌های روزمره شود، جراحی برای بهبود پایداری ممکن است لازم باشد.
  3. ترکیب با آسیب‌های دیگر: در برخی موارد، آسیب PCL با آسیب‌های دیگر مثل پارگی رباط‌های دیگر زانو یا مشکلات مفصلی دیگر همراه باشد. در این صورت، جراحی ممکن است برای ترمیم همه مشکلات لازم باشد.
  4. ناتوانی در فعالیت‌های روزمره: اگر آسیب PCL باعث ناتوانی شما در انجام فعالیت‌های روزمره مثل رانندگی یا پله‌رویی شود و داروها و فیزیوتراپی نتیجه ندهند، جراحی ممکن است به عنوان راه‌حل در نظر گرفته شود.

جراحی PCL ممکن است شامل تعمیر PCL آسیب‌دیده یا جایگزینی آن با رباط دونور (گرفته شده از نقاط دیگر بدن شما) باشد. همچنین، در برخی موارد ممکن است عمل جراحی همزمان با درمان مشکلات دیگر زانو انجام شود.

چه مدت بعد از جراحی باید از روش‌های توانبخشی برای بهبود عملکرد زانو استفاده کرد؟

مدت زمان مورد نیاز برای شروع و ادامه توانبخشی بعد از جراحی رباط خلفی زانو (PCL) معمولاً بستگی به چندین عامل دارد، از جمله نوع جراحی، شدت آسیب، وضعیت فیزیکی شما، و راهنمایی پزشک و فیزیوتراپیست شما دارد. اما در کل، معمولاً مراحل توانبخشی پس از جراحی PCL به شکل زیر می‌تواند ادامه داشته باشد:

  1. دوره بستری: پس از جراحی، شما معمولاً برای مدتی در بیمارستان بستری می‌شوید. این مدت زمان ممکن است تا چند روز باشد و به شدت آسیب، نوع جراحی و وضعیت شما بستگی دارد.
  2. دوره اندازه‌گیری: پس از ترخیص از بیمارستان، معمولاً به شما توصیه می‌شود برای مدتی استراحت کرده و از زانو استفاده نکنید تا جرح‌ها به خوبی بهبود پیدا کنند.
  3. شروع توانبخشی فیزیوتراپی: شروع فیزیوتراپی ممکن است بعد از چند هفته تا چند ماه از جراحی انجام شود. این دوره توانبخشی معمولاً به تمرینات تقویت عضلات، افزایش دامنه حرکت زانو، کنترل حرکتی، و تمرینات انعطاف‌پذیری اختصاص دارد.
  4. ادامه توانبخشی و بازگشت به فعالیت‌های روزمره: مدت زمان برای بازگشت به فعالیت‌های روزمره و ورزش متناسب با شدت آسیب، موفقیت در توانبخشی، و توصیه‌های پزشک و فیزیوتراپیست شما متغیر است. این ممکن است تا چند ماه به طول انجامد.
  5. مراقبت‌های مرتبط با جراحی خاص: برای تعهد به مراقبت‌های خاصی که پس از جراحی PCL لازم است انجام دهید، باید راهنمایی‌های پزشک و فیزیوتراپیست خود را رعایت کنید. این ممکن است شامل استفاده از دستگاه‌های پشتیبانی، تغییر در تغذیه، و داروهای مورد نیاز باشد.

امتیاز شما به این پست

میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۲ رای

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *